De mythe van de maakbaarheid

Vanochtend las ik in het Boeddhistisch Dagblad (ja ja dat bestaat echt), de recensie van een nieuw boek “De dag dat de Boeddha lachte”. Een reisverslag over de mythe van de maakbaarheid.

De mythe van de maakbaarheid … Als ik die 5 woordjes langzaam en zacht uitspreek en om me heen kijk of naar binnen kijk …. zie ik de grote onrust om me heen en vaak ook in mezelf. Die onrust lijkt soms besmettelijk. Ik word besmet en ben vaak ook drager van die onrust waarbij anderen ook besmet kunnen raken. Dat hoeft overigens niet altijd negatief te zijn. In tegendeel zelfs. 
Onrust nestelt zich en springt over, zomaar. Wanneer je in de buurt komt, wanneer je aangeraakt wordt, wanneer je geraakt wordt. 

Niets is maakbaar. Daar wordt de wereld, ik en een ieder mee geconfronteerd. Deze week, in de tijd van de Boeddha en ik verwacht morgen ook nog. Of het nu gaat om een virus, gezondheid, werk of de liefde. We worden allemaal aangeraakt en geraakt. 

Onrust in het hoofd, onrust in het hart. Daar moeten we het mee doen. Mijn leraar zei ooit eens tegen mij: “ga zitten als een Boeddha”. Dat doe ik vandaag weer. Met muziek tussen de oren. Ik laat me raken en zit. 

Thom Yorke en Jonny Greenwood van Radiohead …. “the future is inside of us, it’s not somewhere else. One day at a time”.

Geplaatst in Muziek, Persoonlijk | Een reactie plaatsen

Zitten met waarmee je zit ….

Dat is een prachtige uitnodiging in meditatie beoefening. Net zoals “niets doen en niemand zijn”. Ik kan daar in meditatie enorm van genieten en leren. Het biedt me een helder perspectief in hetgeen er is en dat het okay is, ook als dat eens niet zo is. 

Dat laatste gebeurt echter ook zo vaak. Wanneer ik streng ben voor mezelf, iets doe waar ik niet trots op ben, anderen verdriet doe en zit met twijfel en pijn. Dat kan oude pijn zijn uit het verleden, uit het heden en waar deze elkaar ontmoeten. Dan wordt stil zitten en niet bewegen een extreme opgave. Soms worden de pijnplekken ongevraagd zo duidelijk zicht- en voelbaar. Een wond komt dan open te liggen. Zo groot dat er bewogen moet worden. In meditatie kan ik dan de keuze maken om letterlijk te gaan verzitten. Iets te doen, in beweging te komen. Dat mag in mijn meditatieklasje. Daarbuiten is het niet anders. 

Keuzevrijheid! Dat is het woord dat ik in meditatie en in mijn hart mezelf continue probeer te herinneren. Dat gaat doorgaans redelijk en soms gebeurt er gewoon teveel tegelijkertijd. Dan lijkt er geen keuzevrijheid aanwezig te zijn. Keuzes over mijn baan, mijn werk waarin ik zoveel persoonlijke waarden kwijt kan. Keuzes over school en opleiding. Keuzes over hoe ik met pijn wil omgaan. Keuzes over relaties met lieve mensen, heel dichtbij, anderen verder weg. Over nieuwe en oude vrienden. 
Zodra ik niet meer de keuze heb om te bewegen schiet ik in de kramp. Dan laat ik mezelf en soms een ander het minst mooie van mezelf zien. Dan kan ik niet meer stil zitten met wat er is. Dan wil ik veel doen en alles zijn! Soms ontstaat er dan opeens een pijnlijke vrijheid in het maken van keuzes. 

Met welke wapens ik die keuzes onderstreep of iets doorsnij, is afhankelijk van vele factoren. Ook daarin is er vrijheid en ruimte te ontdekken. Niet toevallig de twee belangrijkste waarden in mijn leven. Zodra deze twee waarden wegvallen wordt het een strijd, een gevecht met doorgaans alleen maar verliezers. Een strijd met mijn verstand (Simon …) of met anderen. Dan sluit het hart zich. 

Ik kies voor de liefde. Liefde voor de ander en de liefde voor mezelf. Voor verbinding. Dat is echt mogelijk, ook al is dit niet meteen voelbaar, zichtbaar of haalbaar zelfs.  
Mijn vader vertelde vlak voor zijn dood dat “op het einde niets anders overblijft dan de liefde”. Dat ben ik nooit meer vergeten. 

Op de binnenkant van mijn arm staat “Fim do Mundo” getatoeĆ«erd. “Aan het einde van de wereld, daar heb ik je lief”. Frank Boeijen zingt er prachtig over. Mooier kan ik het op dit late tijdstip niet maken. 

Christopher Walken zit hieronder in zijn stoel. Hij wordt wakker, leeft, beweegt, danst, verwonderd zich, ervaart, vliegt en gaat uiteindelijk weer zitten. Weapon of choice …..

Geplaatst in Muziek, Persoonlijk | Een reactie plaatsen

Fim do Mundo

“Aan het einde van de wereld, daar heb ik je lief …..” (F. Boeijen).

Geschreven op de binnenkant van mijn linkerarm, draag ik Fim do Mundo met mij mee. “Aan de voordeur van het leven, achtervolgd door de toekomst, achtervolgd door de toekomst van de liefde”.

Geplaatst in Muziek | Een reactie plaatsen

Een gedicht: “Ik ben niet ik”

Van sommige teksten weet je wanneer je ze leest, dat ze nooit meer weg zullen gaan. Het onderstaande gedicht van Juan Ramon Jimenez hoort daar bij …..

Ik ben niet ik. Ik ben degene die ongezien aan mijn zijde gaat. Die ik bij tijden bezoek en die ik bij tijden vergeet. Degene die rustig zwijgt als ik spreek en die zachtmoedig vergeeft als ik haat. Die rondzwerft daar waar ik niet ga, die overeind blijft als ik sterf“.

Geplaatst in Teksten | Een reactie plaatsen

Leonard …. mooier wordt het niet

Geplaatst in Muziek | Een reactie plaatsen

Wakker worden …

Wanneer je goed luistert hoor je iets wakker worden ….

God is in the silences
Between the rhythms
Rise and falling
The starring of the skies of blue
The promise of tomorrow’s calling
Hey ho and away we go
Hey ho come morning

Geplaatst in Muziek, Teksten | Getagged | Reacties uitgeschakeld voor Wakker worden …